Ooit afgesloten van de buitenwereld, zonder scholen, medicijnen of een manier om hulp te roepen, werd het dorp Dimanbil wel gezien, maar vloog ieder vliegtuig eraan voorbij. Na veertig lange jaren van inspanning en vastberadenheid, verwelkomt Dimanbil eindelijk MAF-vluchten op een eigen landingsbaan.
Geen arts, geen medicijnen
Voor de dorpelingen betekende ‘geïsoleerd leven’ dat ze vier dagen moesten lopen om een school te bereiken. Onderweg sliepen ze in kleine hutjes. Toch gingen ze, gedreven door een simpele maar krachtige drang om te leren. Afgezonderd leven betekende ook: geen gezondheidszorg. Geen verpleegkundige wanneer er geboortecomplicaties optraden, geen medicijnen wanneer malaria toesloeg. Zieke mensen konden alleen maar afwachten of een vermoeiende reis beginnen, hopend dat ze op tijd hulp zouden vinden. Zonder telefoon of radio was er geen manier om hulp in te roepen. Medicijnen, gezondheidszorg, bouwmaterialen en onderwijs waren allemaal buiten bereik.
Zwoegen en zweten
Om zich hieruit te bevrijden, begonnen de dorpelingen met de bouw van een landingsbaan. Ze hadden niets anders dan machetes, stokken en een stevige vastberadenheid. Veertig jaar lang werkten ze met hun blote handen om een landingsbaan uit de dichte jungle te graven. Het leek een onmogelijke taak. Maar eind 2023, na jaren van hard werken, landde een MAF-vliegtuig voor het eerst op hun nieuw aangelegde landingsbaan. De droom werd eindelijk werkelijkheid!
Grijs geworden
Nu, twee jaar na de opening, zijn de inwoners van Dimanbil nog steeds vol enthousiasme elke keer dat ze een MAF-vliegtuig in hun dorp zien landen. Wokul Timoti, een oudere vrouw, herinnert zich het begin: “Ik weet mijn precieze geboortedatum niet. Maar ik was nog een meisje toen de bouw aan de landingsbaan begon. Nu is mijn haar grijs geworden. En nu is het vliegtuig er. Ik ben zo blij en ik zing omdat ik jullie hier zie”, jubelt ze terwijl ze druk met haar armen gebaart. Wokul herinnert zich de tijd dat vliegtuigen alleen maar óver hun dorp vlogen, op weg naar Tumolbil, Munbil en Yapsie. “Vroeger leefden we in het donker en keken we toe hoe de vliegtuigen over ons heen vlogen. Maar nu landt het vliegtuig híer. Deze verandering is alsof de zon op ons schijnt”, vertelt ze.
Vol vreugde
Anderen delen haar vreugde. Zoals Meton Kenon, die na acht jaar weer terugkeert naar zijn geboortedorp. Hij kent de route naar Telefomin maar al te goed: vier dagen over bergkammen en rivieren, onderweg slapend in kleine hutten. “We hadden geen school”, zegt hij terugdenkend aan zijn jeugd. “We woonden in de dichte jungle, in het donker.” Nu de landingsbaan open is, kan wat ooit dagen duurde, in slechts 20 minuten worden gedaan. Milton Konsep, de vertegenwoordiger van de lokale overheid, erkent de decennialange inspanning: “We hebben hier 40 jaar lang enorm hard voor gewerkt. En nu zijn we zo blij dat MAF hier landt.”
Reddingsboei
Voor deze mensen is de landingsbaan is meer dan een strook gras. Het is een reddingslijn naar gezondheidszorg, onderwijs en handel, een nieuwe toekomst voor dorpelingen die al generaties lang streden tegen geïsoleerd leven. MAF brengt nu medische en onderwijsmaterialen per vliegtuig. Mensen als Meton besparen dagen reizen. Gezinnen kunnen ook hun scholieren aan de middelbare school in Telefomin ondersteunen met verse tuinproducten van thuis. Wokul straalt: “Ik ga eten sturen voor de leerlingen, dat maakt me ook blij!” Ondanks haar leeftijd kijkt Wokul uit naar nog meer verandering in de toekomst: “Jullie moeten naar onze landingsbaan blijven komen, zodat ik nog meer veranderingen in ons leven kan zien. Moge God over jullie waken en bedankt dat jullie het vliegtuig hebben gebracht. Dat is geweldig!”
Ook interessant: Waarom MAF nog steeds naar afgelegen dorpen vliegt
Locatie: Saundaun Province, Papoea-Nieuw-Guinea
Inwoners: 800-1.000
Voorheen: 4 dagen lopen naar een school of kliniek
Baan gebouwd: met de hand, 40 jaar
Geopdend: in 2023
Nu: 20 minuten vliegen naar zorg, onderwijs en handel
