Met een gebroken hart, haar leven aan gruzelementen en vijf kinderen aan haar hand ontvluchtte Elizabeth Gatluak het onvoorstelbare geweld in haar vaderland Zuid-Soedan. De pijn, het verlies, de onzekerheid: het was bijna ondraaglijk. Toch zet Elizabeth door. Vandaag de dag is ze niet alleen moeder, maar ook lerares. En een voorbeeld voor velen.
Levens in puin
Elizabeths verhaal begon in Bentiu, in Zuid-Soedan, waar haar leven verwoest werd door onvoorstelbaar geweld. Bij een massaschietpartij werd haar man vermoord. Kort daarna viel een rebellengroep haar huis binnen. In paniek vluchtte Elizabeth weg, samen met haar kinderen. Ze liet alles achter. Na een tocht van 960 kilometer, kwamen Elizabeth en haar kinderen verward, angstig en getraumatiseerd aan in het Rhino vluchtelingenkamp in Oeganda. Een veilige plek voor hen, maar met lege handen en zes monden om te voeden, was de toekomst allesbehalve zeker. Elizabeth droeg niet alleen het trauma met zich mee, maar ook de zware verantwoordelijkheid om voor vijf kinderen te zorgen.
Moedige stap
Na lang wikken en wegen vond Elizabeth de moed om het kantoor binnen te lopen van de directeur van de school in het kamp, die gerund wordt door MAF-partner stichting Khayamandi (wat letterlijk vertaald ‘fijn huis’ betekent). Daar vertelde ze de directeur haar verhaal. Haar nederigheid en vastberadenheid raakten het personeel en ze kreeg een baan als schoonmaakster aangeboden. “Hoewel ik weinig verdiende, hielp het me om voor mijn kinderen te kunnen zorgen”, vertelt Elizabeth. En daar bleef het niet bij. Door haar inzet en betrokkenheid, kreeg ze na verloop van tijd een nieuwe kans: Elizabeth werd aangesteld als lerares. “Ik leef van dag tot dag. Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar ik ben heel dankbaar voor de kans die de school mij geeft.”
Spiegelbeeld
Elizabeths problemen zijn verdrietig genoeg geen uitzondering. Haar verhaal weerspiegelt de strijd en moed van talloze Zuid-Soedanese vrouwen in het vluchtelingenkamp. De steun van stichting Khayamandi en de vluchten van MAF maken een groot verschil. Herbert Niwahereza: “We beschouwen MAF als levensredders, omdat het een enorm verschil maakt om samen met MAF naar deze afgelegen plekken te reizen.” Zijn collega Chris Willis voegt eraan toe: “We weten dat MAF ons altijd zal helpen als we hen nodig hebben.”
Licht in de duisternis
Elizabeths verhaal herinnert ons eraan dat er hoop is, zelfs in de donkerste omstandigheden. Zij geeft dit door aan haar kinderen en leerlingen en aan de andere vrouwen in het vluchtelingenkamp. Ze bewijst: zelfs als alles wegvalt, kun je opnieuw beginnen. En kunnen levens opnieuw opgebouwd worden.
Ook interessant: Verzoening in Zuid-Soedan – MAF