0 items € 0,00

Alle internationale staf

Jaco & Corrina Loenen

Australia

Locatie:

Australia

Postadres:

c/o MAF P.O. Box 821

Nhulunbuy NT 0881
Australia

Steun dit gezin
Wij (Jaco en Corrina Loenen) zijn in 2012 geselecteerd door MAF Nederland en in 2016 aangenomen door MAF International. In augustus 2016 zijn wij uitgezonden naar Arnhem Land in Noord-Australie. Jaco zet zich als piloot in voor MAF. Naast de zorg voor het gezin hoopt Corrina haar gave voor taal in te zetten voor bijbelvertaalwerk.
 

‚ÄčOp een zondagochtend in Milingimbi.

17 december 2017 Jaco & Corrina


Het is zondagochtend 09.30, ik stap de deur uit en doe de koffie- en theespullen achter in de terreinwagen van MAF en ga even kijken of de kerk open is vandaag.

De kerk hier in Milingimbi komt weer samen op (bijna elke) zondagochtend, na wellicht jaren van gesloten deuren. Dat wil zeggen, gesloten deuren op zondagochtend, maar wie zegt dat zondagochtend de enige tijd is om samen te komen? Hier is er elke avond wel een christelijk samenkomst op het eiland, veelal in de openlucht. Mensen komen liever samen onder de schaduw van een boom dan in een kerkgebouw. Het mooie is dat gelovigen samenkomen en een gebouw is daarbij niet zaligmakend toch? Het is wel goed dat men samenkomt op zondag op een (min of meer) regelmatige tijd en plek. Andere samenkomsten kunnen nog wel alleen in het familie/clan verband zijn en op zondag komen mensen van allerlei stammen samen op neutraal terrein. Ja er is best wat verdeeldheid hier in het kleine dorp. Voor Nederlanders een herkenbare situatie, want zo eensgezind is het gemiddelde dorp op de Bible Belt nu ook weer niet. Liefde is niet voor niets een gebod.

De koffie, thee en koekjes werden dus onze aangewezen bediening. Nadat de kerk weer openging wilde men een rooster maken voor de activiteiten en de voorganger vroeg ons wat wij wilde doen. Nu is dat een lastige vraag, want traditioneel is het een makkelijke valkuil voor een Balanda (Yolngu woord voor een niet-yolngu. Het woord Balanda stamt af van het woord Holanda, want de Hollanders waren de eerste blanken die men hier 400 jaar geleden voorbij zag varen).
Omdat blanken snel het voortouw en initiatief nemen, is men het gewend om hen de show te laten runnen. Niet dat Yolngu dit leuk vinden, maar het is nu eenmaal een gewoonte. Wij willen dus bewust niet vooraan lopen en de activiteiten leiden, want daar zijn Yolngu zelf prima toe in staat, als je ze de ruimte geeft. Wij zien onze rol vooral  in ondersteunen en bemoedigen van lokale christenen.

We werden dus op het koffierooster gezet en onze taak is om de koffie en de koekjes te kopen mee te brengen. Prima en heel mooi, dat ze ons niet vooraan laten lopen, maar zelf de leiding nemen! En die spullen kopen in het weekend is lastig voor hen, want op zondag is voor velen het geld op. Dinsdag en Donderdag zijn uitbetaalingsdagen en op Zondag is daar nog weinig van over. Geld en omgaan met geld is een lastig punt hier. In een samenleving waar alles van iedereen is, is een individuele bankrekening een raar ding. Dus als iemand geen geld heeft, vraagt hij het van een familielid (iedereen is hier familie van elkaar). Het familielid moet het geven, want anders brengt hij schande over zichzelf. Vandaar dat iedereen op uitbetaalingsdag zo snel mogelijk z’n eigen geld opmaakt, voordat familie langs kan komen voor ‘humbug’.

Bij het kerkgebouw aangekomen, zie ik dat de deur open is en dat er dus een dienst gehouden gaat worden. Ik laad de spullen uit, zet de koffie klaar en ga Corrina en de kids halen. Haast is er niet, want er is geen officieel begin van een dienst. Iemand heeft een luidspreker meegenomen en draait een lied van ‘Hillsong’. Als je nog niet wakker was, dan helpt het lied ‘What a powerful name it is’ op maximaal volume, je snel wakker te worden.

Er komen wat mensen binnen, er lopen weer wat mensen naar buiten, waar het wat koeler is in de schaduw. Met de build-up seizoen op vol vermogen, waarbij de temperatuur tussen de 35 en 40 graden is en luchtvochtigheid heel hoog is, is elke bries vanaf de zee een zegen. We groeten mensen en maken wat korte praatjes, maar zitten dan vooral naast de mensen zonder al te veel te zeggen. Dat was eerst wel even wennen voor een praatjesmaker zoals ik, maar Yolngu kunnen gerust lang naast elkaar zitten zonder iets te zeggen.

Het lied van Hillsong draait voor de tiende keer, het is het enige lied dat we de afgelopen 45 minuten hebben gehoord want de cd staat op ‘repeat’. En zonder enig teken van de voorganger, zou het zo maar kunnen zijn we het lied nog wel tien keer horen. Herhaling is een goed leermeester.

Tijd is hier heel relatief. Afgelopen paasfeest was een kerkleider uit een Afrikaans land op bezoek, samen met een evangelist die hier vaker komt. Zelfs deze voorganger uit Afrika, waar men niet bekend staat om de strakke tijdsplanning, kon maar met grote moeite geduld opbrengen voor het langzame tempo hier. Dat spreekt toch wel boekdelen. Het langzame tempo heeft vooral met het weer te maken. Met zulke extreme hitte laat je het wel uit je hoofd om druk te zijn. Behalve die rare Balanda dan, die rennen de hele dag rond voortgedreven door hun horloge en als het koel is in de nacht, dan slapen ze. Yolngu zijn vaak actief in de avond en nacht en doen overdags rustig aan.

Ondertussen wordt er een nieuw nummer gedraaid door de luidspeker, het verbaast me niet dat ook dit nummer weer op repeat gaat. Wat haalt het ook uit. Wij westerse christenen hebben strakke, efficiënte kerkdiensten met een veelheid van woorden en liederen. Soms heb ik dan het gevoel dat er wel veel mooie en rijke dingen worden gezegd en gezongen, maar door de veelheid van de woorden gaat er ook veel langs me heen. Jezus zelf zei dat we niet moeten proberen om door de veelheid van woorden te denken dat ons gebed gehoord wordt. Herhaling kan ook diepte geven.

Joah heeft ondertussen wel een beetje gezien en wil naar huis, maar er komt verandering. Een auto gaat weg komt daarna terug met iemand die de keyboard kan bespelen. Ze vragen of ik wat wil helpen met de audio en al snel wordt de CD vervangen door piano en gezang van een kwaliteit waar je ‘U’ tegen zegt. De pianist, zittend op de grond en de zanger in een gescheurd T-shirt doen echt niet onder voor Hillsong zanger van zonet, de wereld op zn kop. Yolngu staan bekend om hun bijzondere gave voor muziek en gezang dat recht uit het hart lijkt te komen. Een meerdere mannen en vrouwen komen naar voren en een spontaan koortje ontstaat. Het klinkt bijzonder mooi.

Ondertussen komt de voorganger en zijn vrouw aan, wellicht waren ze nog moe van de avond ervoor. Er was een jeugdbijeenkomst tot diep in de nacht. Ondanks dat er 25 mensen aan het wachten waren, maakte niemand ze wakker. Want een yolngu wakker maken dat is een doodzonde. Waarom zou je dat doen in een cultuur waar tijd geen rol speelt? Ook bijzonder dat niemand de rol van de voorganger overneemt, iedereen heeft zijn plek en rol. Het zou daarom echt heel onbeleefd zijn geweest als iemand na een half uur zouden zeggen, ’Okee genoeg gewacht, zal ik de dienst leiden?’

Even later we worden wel gevraagd om iets van de Bijbel te delen. Nu brengt deze vraag ons in verlegenheid, omdat we niet te veel op de voorgrond willen zijn en vorige week had ik al een overdenking gehouden. Af en toe willen we dit graag doen, maar we willen geen gewoonte kweken. Ik vraag of er niemand anders is die het kan of wil doen, maar dat blijkt niet zo te zijn. Wellicht heeft het ook te maken dat men weet dat wij over 4 weken verhuizen naar een andere dorp en men ons niet vaak meer zal zien. Corrina zal wat vanuit de Bijbel delen. Ze spreekt o.a. over Johannes 13:35. Dit gaat over de liefde van gelovigen voor elkaar en dat het goed is dat wij gelovigen samenkomen en Gods liefde voor elkaar hebben. Ze bedankt de gemeente voor de liefde waarmee zij ons en andere MAF-gezinnen hebben verwelkomd. Door de slechte geschiedenis tussen blanken en Aboriginals is die liefde echt niet vanzelfsprekend. Er zijn genoeg redenen waarvoor Yolngu de blanken zouden kunnen haten, want die hebben zo’n beetje alles van ze afgepakt. De liefde voor elkaar is een teken van God en het is ook iets dat Gods naam groot maakt.

Ondertussen lopen er honden de kerk in, ze worden er wel uitgejaagd, maar via de openstaande achterdeur lopen ze weer naar binnen. Mensen lopen ook in en uit. Amy rent heen en weer en klimt op de gloednieuwe, handgemaakte kerkbanken en vermaakt zich prima. Joah heeft een filmpje van Lego op YouTube nodig om nog vermaakt te blijven. Mensen lijken bemoedigd te zijn van de boodschap uit de Bijbel, geven een applaus en er wordt weer een lied gezongen. Daarna is het een tijd van gebed. Er wordt gebeden voor een vrouw die we kennen. Ze vertelt in Yolngu Mata, haar eigen taal, iets over een kind en problemen. Ze huilt en vertelt recht uit haar hart. Mensen zijn hier zichzelf lijkt het, zonder façade of gemaaktheid. Ze vraagt om gebed en we staan allemaal in een kring en bidden voor haar. Het precieze gebedspunt weet ik niet, maar ach, dat zal de Hoorder van het gebed wel weten.

Het is 12.30 de kinderen zijn het nu echt zat, moeten eten en slapen. Ja, ons westers gestructureerd leven met jonge kinderen die rust en regelmaat nodig schijnen te hebben, is soms lastig te combineren met het levensritme hier. We doen wat we kunnen, maar staan tussen twee werelden in. Als piloot zijn werk en rusttijden zelfs bij de wet geregeld. Dus een bijbelstudie tot diep in de nacht wordt lastig als je s’ochtends weer fris in de cockpit moet zitten. Dat is één van redenen dat zendelingen van Pionieers naar Milingimbi zijn gekomen. Zij kunnen zich volledig op het kerkelijke werk richten en wat meer het levensritme van de Yolngu aannemem, zonder zich druk te maken over het vliegwerk.

Terwijl we weggaan wordt er naast de kerk een vuurtje gemaakt wellicht voor een vis die iemand nu aan het vangen is en er is ook eten gekocht. Zo te zien is deze dag het geld nog niet op, wellicht zijn er aan het eind van het jaar royalties (geld vanuit de mijnbouw aan de traditionele landeigenaren) uitbetaald. En ook dat wordt weer gedeeld met anderen. Iemand zei eens de Yolngu de enigen zijn die woorden van Jesus in de bergrede, over het delen van bezit, letterlijk uitvoeren. Dat zet toch wel aan het nadenken.

Ik praat nog even na over wat praktische dingen. Achter me klinkt de christelijke kerstmuziek en het voorlezen van de het kerstevangelie in Yolngu mata. Het volume staat zo hard dat de mensen het in de winkel verderop kunnen horen. Dat zal waarschijnlijk de bedoeling zijn. Ik loop om 13.30 terug naar huis. Wellicht vragen ze zich af waarom we nu al naar huis gaan, de samenkomst is toch nog meer net begonnen. Wat moeten ze veel geduld opbrengen voor ons Balanda. Ze weten wel, die Balanda christenen zijn rare snuiters, maar toch verwelkomen ze ons elke zondag weer als familie in Christus. We voelen ons bevoorrecht dat we een tijd met deze mensen mochten optrekken.