In de schaduw van wat rotsen, bouwden de kinderen, met de zoon van het andere MAF-gezin, indrukwekkende zandkastelen.

Een mooi stukje natuur en wat is het water verleidelijk. Zo jammer dat we niet even een duik kunnen nemen om af te koelen, maar ook hier schuilt het gevaar van krokodillen en kwallen.

Ondertussen ving Arjan, met zijn speer, wat krabbetjes tussen de rotsen. De meisjes bewonderen zijn, nog levende, opbrengst.

Natuurlijk moesten ze ook gekookt en gegeten worden.

Al met al was het een gezellige middag. De avond voor het team vertrekt, hopen we nogmaals samen te eten en hun bezoek af te sluiten met een korte overdenking en tijd van gebed.

Ondertussen gaat het 'gewone' leven natuurlijk ook door. Nog een week en dan gaat de school hier voor vier weken dicht. Dit betekent wat minder vluchten, aangezien MAF het onderwijzend personeel wekelijks van en naar de 'homelands' vliegt. Andere vluchten, zoals patientenvluchten van een naar het ziekenhuis in Gove, gaan natuurlijk wel gewoon door. Aartje hoopt met Rachel in de vakantie wel door te gaan met het nederlandse schoolprogramma, zodat ze groep 2 af kunnen ronden voor we op verlof komen in d.v. november.

Al met al waren de klussen in twee dagen gepiept en is het team verder gegaan met de dakplaten van het andere MAF-huis op het eiland. Ze hopen hier aankomende woensdag of donderdag mee klaar te zijn en weer terug te vliegen naar Gove. Op zaterdag vliegen ze dan terug naar Nieuw-Zeeland. We zijn dankbaar dat dit team hun 'vakantie' wilde komen vieren bij ons op het eiland!

De opengebroken vloer in de slaapkamer. Gelukkig hoefde uiteindelijk maar een gedeelte vervangen te worden en kon de inbouwkast blijven zitten. Op de foto onze assistent-onderhoudsman Otto.

Eerst gaat er isolatiemateriaal op het dak; niet om het huis warm te houden, maar juist om het koel te houden. Daarna de nieuwe golfplaten. Deze moesten worden aangeleverd met de wekelijkse vrachtboot (barge) vanuit Darwin. Vervolgens moesten ze nog worden afgeleverd bij ons huis aangezien we zelf niet de mogelijkheid hebben om ze op te halen. Er is maar een organisatie op het eiland die deze service kan verlenen en de prijs is er dan ook naar: ongeveer 200 euro voor een ritje van nog geen 5 kilometer en een klusje van minder dan een half uur.

Natuurlijk vond Ethan het allemaal reuze interessant en zat hij er met zijn neus bovenop.

Het hele huis kon daarna wel een poetsbeurt gebruiken...

Maar het resultaat mag er zijn!

De eerste drie weken van april zijn we naar Brisbane geweest om, onder andere, onze paspoorten te laten vernieuwen. Het was heerlijk om er even uit te zijn en we hebben genoten van de luxe om zomaar even naar de winkel te kunnen rijden en een patatje te eten bij McDonalds. Ook hadden we nogmaals de mogelijkheid om wat tijd met Arjan's broer door te brengen, voor hij weer terug ging naar Nederland.

We verbleven bij een oud-vlieginstructeur van Arjan en we voelden ons erg gezegend door hun vrijgevigheid. Ze hebben een prachtig huis met een tuin dat grenst aan het strand en een zwembad in de achtertuin, dus we hebben ons prima vermaakt. Half april hebben we de terugreis gemaakt naar Elcho Island en het was best even lastig om weer 'thuis' te komen. We moesten weer wennen aan de hitte en de stoffigheid van het eiland, aan de mensen en bijbehorende problematiek en het feit dat we weer overal ver bij vandaan zitten. Met een paar dagen waren we gelukkig weer helemaal ingeburgerd en voelen ons weer thuis.
 

Onze gastheer en zijn vrouw

Het regenseizoen is inmiddels weer achter de rug en af en toe hebben we heerlijke koele dagen. Door het rustige weer is het makkelijker het vliegschema af te werken, omdat de piloten minder vaak om hoeven te vliegen of zelfs helemaal aan de grond moeten blijven. Helaas is er de laatste maanden veel onderhoud nodig geweest voor de vliegtuigen hier in het programma, wat extra geregel met zich meebrengt. Zo vliegt Arjan aanstaande maandag naar Mareeba (vlakbij Cairns) om een nieuwe vliegtuigmotor op te halen, een vlucht van zo'n 7 uur enkele reis. We willen graag jullie gebed vragen voor deze vlucht in het bijzonder en ook voor de alle monteurs en piloten hier in het programma die een constante druk voelen om het programma werkende te houden.
 

Met de kinderen gaat het goed. Ethan is een paar weken geleden begonnen met lopen en hij heeft er veel plezier in. Hij een vrolijk jongetje dat veel babbelt en behoorlijk eigenwijs kan zijn. Thamar heeft ook duidelijk een stap gemaakt in haar taalontwikkeling en zingt en kletst de hele dag door, zowel in het nederlands als in het engels. Rachel gaat drie dagen per week naar school en op de andere dagen doen we het thuisscholingsprogramma. We zijn aan het kijken naar de opties om te blijven thuisscholen vanaf groep 2, aangezien het onderwijs echt niet toereikend is.

 

Dit weekend vindt de jaarlijkse piloten-vergadering plaats in Nhulunbuy. Arjan vliegt morgen, met de andere piloten hier van de basis, naar Gove Airport en zal daar een paar dagen blijven. Afgelopen week was hij daar ook al voor de jaarlijkse managers-vergadering en toen zijn wij (Aartje en de kinderen) ook een paar dagen meegegaan. Maandag vliegt hij dan naar Mareeba om vervolgens dinsdagavond, bij leven en welzijn, weer te landen op Elcho Island.

Binnenkort ligt er weer een nieuwsbrief bij jullie 'op de mat', daarin meer nieuws!

Als eerste werden de 'verjaardags-kleren' aangedaan; zelfs de kadootjes moesten daar even op wachten. Het resultaat mocht er zijn :)...

Daarna hebben we voor haar gezongen en werden de kadootjes uitgepakt. Het was een hele stapel aangezien verschillende mensen uit Nederland ook iets hadden opgestuurd. Wat was ze blij met haar kado's!

's Middags kwam er wat visite en, aangezien het nog droog was, werd het feestje buiten gehouden. Er stond behoorlijk wat wind en helaas lukte het niet om de verjaardagskaarsjes aan te steken; dan maar even naar binnen. Gelukkig lukte het daar wel en alle kaarsjes werden uitgeblazen.
 

De rest van de middag zijn we lekker buiten geweest. Het regende inmiddels wel een beetje, maar het voordeel daarvan is dan weer dat het heerlijk koel was. Bijna alle blanke kinderen op het eiland waren bij elkaar en ze genoten er allemaal zichtbaar van.

Ethan had het ook erg naar zijn zin :)

Vandaag mocht Rachel haar verjaardag ook nog eens vieren in haar klas. Het is in Australie niet echt de gewoonte om te trakteren en het was daarom echt iets bijzonders. Nadat ze was toegezongen, mocht Rachel de traktaties uitdelen.

Ethan lag te relaxen achter in de klas :).
 

Na het trakteren, kregen alle kinderen een ballon en werden er buiten wat spelletjes gedaan.
 

Dit geeft gelijk een beeld van de school. Rachel's klas is boven, aan de linkerkant. In haar klas zitten 25-30 leerlingen; het verschilt per dag hoeveel er op komen dagen, maar tot nu toe komen de meesten vrij trouw. Naast de leerkrachten, vier in totaal, blijven ook veel moeders en oma's in de klas. Vandaar alle volwassenen op de foto's. Het onderwijs wordt tweetalig gegeven: eerst in het engels en vervolgens in Yolngu Matha. Rachel pakt het goed op en heeft het erg naar haar zin op school.

We zijn trots op onze 5-jarige dochter en dankbaar dat wij voor haar mogen zorgen!
 

s Nachts vliegen…
..een heel andere ervaring!

Elke dag begint met een bijbelverhaal en gebed. Vanochtend ging het over de wijze en dwaze meisjes. Rachel heeft voor ons gebeden.

Daarna oefenen we onze 'bijbeltekst van de week' en zingen we onze 'psalm van de week'. De tekst wordt gekozen aan de hand van de letter die we die week leren (dit keer de letter I) en de psalm wordt daar weer bijgezocht. De meisjes vinden het erg leuk een tekst uit hun hoofd te leren en meestal kennen ze het de eerste dag al. De psalm kost meestal wat meer moeite :).
 

Vervolgens gaan we verder met het (volgens mij meest) favoriete gedeelte van de dag: hun 'daily notebook' invullen. Eerst praten we over welke dag en datum het is en vervolgens vullen de meisjes alles in in hun map. De pagina's zitten in insteekhoezen, zodat er telkens weer op geschreven en uitgeveegd kan worden. Zelfs Thamar is al best goed in het overtrekken van de letters en cijfers; ze doet dan ook erg haar best (zoals de foto laat zien). Rachel deed het vandaag ook uitzonderlijk goed. Het hele gebeuren is trouwens een mix van engels en nederlands.

Na het invullen van de dag en datum, wordt het weer besproken en op de grafiek aangegeven. Daarna bespreek ik de tijd met Rachel en vult zij dit in met cijfers en wijzers van de klok. De temperatuur is het volgende onderwerp en tenslotte wordt de toepasselijke kleding op het poppetje getekend. Met Thamar kijk ik nog even terug naar werkjes van de weken ervoor en ze benoemt de cijfers en vormen die ze al heeft geleerd. Daarna kijken we met z'n allen terug naar de letters die we al geleerd hebben.

De map kan dan dicht en terug in de kast. Ik herhaal wat we deze week leren: de letter I, de vorm vierkant en het cijfer 3. Voor Thamar betekent letters leren eigenlijk alleen herkennen, terwijl bij Rachel de nadruk meer ligt op schrijven en klank. Bij de vormen en cijfers gaat het er bij Thamar vooral om dat zij deze ook kan benoemen, terwijl Rachel meer bezig is met patronen en beginnend rekenen.

Zoals elke ochtend deden we een voorbereidend schrijven oefening van het LOVK: "Been, borst, hoofd en de rest..."

Thamar mocht de letter i 'ophangen' in de alfabetboom en vervolgens zongen we een liedje over de letter I op de wijs van 'Zeg ken jij de mosselman'.

Vandaag begonnen we met een ketting maken van rietjes. De meisjes leren hiermee vanalles: knippen, sorteren op kleur, patronen bedenken en zich daar ook aan houden, rijgen en tellen. Natuurlijk heb je ook een heel leuk resultaat; ze waren er erg trots op.

Na afloop van deze activiteit hebben we het liedje ''k Zou zo graag een ketting rijgen' geleerd. Na aanleiding hiervan zijn we even bezig geweest met rijmwoorden.

Het LOVK programma van Rachel gaat deze week over de tuin en het park. Dit sloot mooi aan op de letter I van insect. Gisteren hebben we een plaat uit het BAS-boek besproken over de moestuin en dit keer heb ik het verhaal erbij gelezen en hebben we nog even over insecten gepraat. Het engelse 'letter van de week-programma' dat ik gebruik, gaat deze week over I is voor Inchworm, dus het komt allemaal mooi uit.

Even weer geconcentreerd bezig: Rachel oefende haar cijfers en Thamar prikte de letter I. Daarna hield ze het vel papier tegen het licht en "het lijken net diamonds!".

Daarna even lekker van de stoel af: Rachel 'borduurde' een vlieger en Thamar sorteerde pompoms op kleur. Daarna hebben we de inhoud van een aantal 'potjes' geteld. Aangezien Rachel nog niet klaar was, sorteerde ze daarna nog rupsen op grootte. Toen ze klaar was, hebben we de begrippen 'klein-kleiner-kleinst' en groot-groter-grootst' besproken.

Weer terug aan de tafel maakte Rachel de letter Ii van pompoms en voegde Thamar de juiste hoeveelheid knijpertjes toe aan cijferkaartjes. Ze deed de getallen 1 tot 5.
 

Vervolgens maakten ze allebei een vormenpuzzel (wat overigens erg snel was gepiept) en hebben we de vormen van Thamar's puzzel, in het nederlands en engels. besproken.

Terwijl Thamar even een korte pauze had, maakte Rachel nog een letterzoeker. Ze moet hierbij een hoofdletters en kleine letters opzoeken en zo een weg vormen. We doen dit op een magnetisch whiteboard, zodat ze magneten kan gebruiken.

Eindelijk... kleien! Eerst maakten de meisjes de letters Ii (Thamar met voorbeeld en Rachel zonder) en vervolgens mochten ze lekker maken wat ze wilden. Toen Ethan uit bed kwam (die gelukkig de hele ochtend lekker had geslapen), mocht hij ook nog even meedoen :).

Tenslotte mochten ze allebei nog op zoek naar een voorwerp met een letter, vorm of cijfer van deze week. Elke dag voegen we zo iets toe aan onze 'schatkist'. Rachel werkte daarnaast ook nog aan haar letterboekje, waar ze plaatjes en woorden in verzameld met de letter van de week. Ze stempelt de woorden eerst na om ze vervolgens te schrijven. Zo krijgt ze voor elke letter een mooie boekje. Dit is erg goed voor haar nederlandse woordenschat.

Toen was deze ochtend voorbij. We hebben deze week nog veel meer activiteiten gedaan rond de letters, vormen en cijfers die we moeten leren en natuurlijk ook ons nederlandse pakket, maar het wordt teveel om dat allemaal te laten zien. Zo hebben jullie in ieder geval een beetje een idee van de dingen die we hier doen om onszelf te vermaken :).

In November werden een aantal mensen uit Galiwinku gedoopt. Altijd mooi en bijzonder om mee te maken, maar deze keer was voor ons nog net iets meer bijzonder. Zowieso werden bij de meeste dopen die wij meegemaakt hebben kinderen gedoopt. Hier werden 4 volwassenen gedoopt. Een van de dopelingen was een collega-pilote van Arjan. Zij is op latere leeftijd tot geloof gekomen en was tot nu toe nog niet gedoopt. De andere drie waren Aboriginal mensen uit Galiwinku of Elcho Island.







De doopdienst was op een zondagmiddag. Meestal hebben we alleen 's ochtends een dienst en ook deze zondag waren we 's ochtends al naar de kerk geweest. Nu hadden we dus twee diensten. De middagdienst was op het strand. Hoewel het strand behoorlijk groot was, kroop iedereen bij elkaar onder de enige boom die er te bekennen was, om iets van de schaduw te kunnen profiteren. We hebben gezongen met begeleiding op gitaar, geluisterd naar de Bijbel en naar een korte toelichting bij de doop. Vervolgens werden de dopelingen in de oceaan ondergedompeld. Het is erg goed om te zien dat God doorgaat met het uitbreiden van Zijn Koninkrijk. Er worden nog steeds mensen geroepen en nog steeds geven mensen gehoor aan het Evangelie. In de aboriginal cultuur kan het je erg lastig gemaakt worden door je familie als je christen wordt. Dat maakt het dan extra bijzonder dat deze mensen toch de stap hebben genomen om christen te worden en gedoopt te worden. Bij de onderdompeling en het hele doop-gebeuren heb ik stiekum goed rondgekeken in het water, want je weet het maar nooit hier met die krokodillen (in de afgelopen weken zijn er twee kinderen opgegeten door krokodillen in Arnhemland),







Tijdens de dienst en het dopen hadden een aantal aboriginal vrouwen een zogenaamde 'damper' gemaakt. Dit is een simpel brood/ koek van bloem, water en gist wat vervolgens op een vuurtje wordt gebakken. Na de doop werd deze damper gebruikt bij het avondmaal wat wij met z'n allen vervolgens op het strand hebben gehouden. Zo hadden we twee sacramenten in een dienst. Twee tekenen waarin God naar ons toekomt en Zijn beloften aan ons weer versterkt. Wat een grote en goede God hebben wij!!

Het weekend is opgezet ter bemoediging en bevat bijbelstudies, aanbidding en andere activiteiten. Christenvrouwen uit o.a. Fiji (in de Pacifische Oceaan) hebben het op hun hart om de Yolu vrouwen een hart onder de riem te steken. "In Fiji hebben we zonen en dochters die artsen en advocaten zijn, en bij de Yolu kan dat ook. Er is nu weinig uitzicht en ik wil ze laten zien dat het mogelijk is!"
 

Het duurt even voordat de bagagepuzzel is opgelost in de hete zon.
 

Vrouwen uit Yirrkala
 

Veiligheidsbriefing
 

Take-off
 

Het welkomstcomité in Barrkira
 

Bij een rally denkt iedereen in Nederland waarschijnlijk aan een soort autorace/ cross. Hier in Arnhemland is een rally een evangelisatiebijeenkomst. Deze samenkomsten duren meestal een aantal dagen. Verschillende mensen spreken over een bepaald onderwerp en samen wordt er gezongen en gebeden. Het doel is om elkaar te versterken en om te evangeliseren. In het weekend van 27 en 28 oktober was er een rally georganiseerd in Gan Gan, een klein dorpje dat 30 minuten vliegen is van Elcho Island. Ook vanuit Elcho Island gingen een aantal mensen naar deze bijeenkomst en daarom ben ik twee keer heen en weer gevlogen naar Gan Gan met een volgeladen vliegtuig. De eerste vlucht had ik mijn vliegwagen volgeladen met zes vrouwen. Ze hadden erg veel zin in het weekend en hadden heel veel plezier met elkaar. Ze wilden ook graag met de piloot op de foto en het resultaat is hieronder te zien. Deze vrouwen zijn christelijke vrouwen van Elcho Island die erg betrokken zijn bij de kerk. Op de tweede vlucht had ik een bijbelvertaalster en haar collega's aan boord. Deze waren iets rustiger, maar hadden niet minder zin in het weekend.

Na het weekend heb ik deze mensen weer opgehaald. Het was een goed weekend geweest volgens de vrouwen op de foto hieronder. Wij hopen en bidden dat veel mensen to geloof komen door deze en andere rally's.
 

Vrijdag 5 oktober mocht ik voor de verandering een vlucht doen naar Darwin. Bijna alle vluchten zijn naar kleine dorpjes in de ‘nabije’ omgeving (verspreid over een gebied zo groot als nederland), maar af en toe krijgt MAF een aanvraag om naar Darwin, de dichtstbijzijnde grote stad, te vliegen. Er vliegen ook wel grotere vliegtuigen naar Darwin, maar voor mensen die voor de kerk of bijbelvertaling werken is het goedkoper om een vliegtuig van MAF te gebruiken tegen gereduceerd tarief. Darwin heeft een groot internationaal vliegveld waar, naast kleine vliegtuigjes, ook grote verkeersvliegtuigen en militaire vliegtuigen landen en opstijgen. En om het luchtverkeer in goede banen te leiden, is er een verkeerstoren aanwezig op het vliegveld.

Voor mij was het bijna 2 jaar geleden dat ik op een vliegveld met een verkeerstoren was geland, dus moest ik weer even nakijken en vragen hoe dat ook al weer moest. Toen nog wat zenuwen wegslikken en we konden gaan. Een blanke Bijbelvertaalster en een aantal van haar aboriginal collegas moesten naar Darwin om vandaar verder te reizen naar Oost Timor voor een conferentie. Na wat kleine vertragingen waren we eindelijk onderweg naar Darwin. Vanwege de hoeveelheid bagage en passagiers kon ik niet voldoende brandstof meenemen voor de hele vlucht en moesten we onderweg stoppen om bij te tanken. Niet helemaal onwelkom omdat het anders een zit van twee-en-half uur zou zijn, wat niet aan te bevelen is in de vliegtuigen die MAF gebruikt. De vlucht naar Darwin is prachtig. De natuur is toch weer anders dan waar wij wonen en ik heb dan ook genoten van  het uitzicht vanuit mijn ‘kantoor’. Ondanks de zenuwen verliep de communicatie met de verkeerstoren uitstekend en werd ik maar een keer op mijn vingers getikt vanwege het verkeerd opvolgen van een instructie tijden het taxien. Toen ik na enig zoeken de uitgang gevonden had, waren de passagiers in no-time uitgestapt en op doorreis naar de volgende bestemming.

De Bijbelvertaalster had voor de terugweg geregeld dat een aantal mensen mee zouden vliegen, omdat ik anders toch leeg zou terug vliegen. Deze passagiers zaten gelukkig al te wachten en na het wegen, het benodigde papierwerk en gebed waren we klaar om terug te vliegen. Ik had het vliegtuig al opgestart en toestemming (clearance) van de verkeersleider gekregen voor de te vliegen route en voor het taxien naar de juiste landingsbaan, toen ik opmerkte dat de motor niet regelmatig liep en dat een van mijn instrumenten ook niet helemaal liet zien wat ik wilde. Na wat proefdraaien besloot ik terug te taxien en een monteur te bellen. Ik vertelde mijn passagiers dat er iets niet helemaal in orde was en aan de hand van het belletje reed ik een extra rondje in het vliegtuig. Toen alles wel goed leek, probeerde ik de passagiers weer in mijn vliegtuig te krijgen, maar de helft durfde niet meer. De volgende keer moet ik misschien toch iets subtieler vertellen dat er iets mis is. Met de dappere helft in mijn vliegtuig begon ik opnieuw aan de terugvlucht, maar ook deze keer kwamen we niet verder dan halverwege de taxie-baan. De motor deed nu nog vreemder en ik durfde ook zelf niet meer verder te gaan. Ik heb de verkeersleider toen verteld dat ik ze niet verder zou lastig vallen en mijn vliegtuig zou parkeren voor de rest van de dag.

Na nog meer telefoongesprekken was er een hotel voor mij geregeld en een monteur die op de eerste vlucht naar Darwin zou stappen. Om het een beetje spannender te maken, had ik mijn portomonee thuis laten liggen, dus ik had geen cent op zak. Gelukkig woont er een vriend van ons in Darwin die bij de Bijbel-gemeenschap vliegt als ‘Flying Bibleman’ en nog gelukkiger was dat hij die dag niet vloog. Hij pikte me op van het vliegveld, leende me wat geld, liet me een deel van Darwin zien en bracht me ’s avonds naar m’n hotel. Tussendoor heb ik heerlijk gegeten bij hem thuis met z’n gezin. (Samen hebben we de vliegopleiding gedaan in Melbourne en onze gezinnen zaten bij elkaar op de Bijbelstudiegroep in die tijd.)

’s Avonds heb ik de monteur opgewacht en na een korte nachtrust zijn we al vroeg naar het vliegtuig gegaan. Binnen een uur had de monteur het probleem verholpen (rotzooi in de bougies) en konden we weer vliegen. De passagiers van gisteren hadden een telefoonnummer achter gelaten, maar namen niet op. Daarom heb ik de tanks helemaal volgetankt en ben ik samen met de monteur in een keer terug gevlogen (twee uur en drie kwartier) naar Elcho Island. Omdat er een gezamelijk weekend was in Gove met alle MAF families uit Arnhemland, hadden we gepland om als gezin na de Darwin vlucht op vrijdag naar Gove te vliegen. Nu liep dat dus iets anders en kwamen we uiteindelijk een dag later in Gove. Gelukkig hebben we niet veel hoeven missen.

Later vertelden verschillende mensen mij dat ze die morgen tijdens de dagopening in de hangaar in Gove speciaal voor mij gebeden hadden omdat het mijn eerste vlucht naar Darwin was. Ze hadden gebeden om wijsheid om de juiste beslissingen te kunnen nemen. Op het moment dat mijn motor een beetje vreemd deed, twijfelde ik tussen ‘toch maar proberen’ en ‘laat ik het maar niet proberen’. Je wilt toch wel graag thuis zijn ’s avonds en ook de passagiers wilden maar wat graag naar huis. Uiteindelijk heb ik besloten om het niet te proberen en ik dank God voor die beslissing.

Milingimbi island. (Yurrwi in Aboriginal taal)
Links het dorp waar we wonen, in het midden het vliegveld waar René van vertrekt.

In Engeland heb je enorm veel vliegveldjes, en veel daarvan zijn privé vliegvelden die bij een landgoed of een boerderij horen. Eén van die velden is Defford Croft Farm, en ligt op 10 minuten vliegafstand van Gloucester. Een echt MAF vliegveld zo bleek!

Elk jaar organiseren ze een speciale open dag met vliegtuigen en oude auto's, en daar komt vaak zelfs een Cessna Grand Caravan om rondvluchten te doen. Dat moet imposant zijn om die te zien opstijgen en landen op het slechts 570 meter lange baantje van dit veld. Hier een foto van de Cessna Caravan op Defford open day:

En tot slot een overzichtsfoto van de strip: