19 februari 2013
Hèhè, medio februari eindelijk weer eens een week waarin ik mijn hele huis heb kunnen schoonmaken! We hebben de afgelopen tijd genoeg gedaan om mij daarvan af te houden.
Een week voor Kerst hoorden we, dat in januari een zeecontainer met hulpgoederen naar Oeganda verscheept zou worden. Daarin konden ook onze spulletjes mee. We zijn per kamer het huis doorgegaan: wat gaat mee? wat blijft hier? wat doen we weg? wat moeten we nog aanschaffen? Stapels dozen zijn ingepakt (onze woonkamer leek wel een labyrint). Marktplaats afgesnuffeld voor teva-sandaaltjes in de maten 24 t/m 32.
16 oktober 2012
In Afrika is niets zeker. Je spreekt pas over tijd wanneer zeker is dat iets gebeurd. Toch valt er ook goed aan te wennen. Als groep voelen we ons steeds meer thuis en eigenlijk geeft het ook een bepaalde rust om je over te geven aan hoe dingen op je af komen. Het verslag van de laatste dagen van de reis.
12 oktober 2012
Internetverbinding is een van die dingen waar we in Nederland aan gewend zijn geraakt, overal en altijd beschikbaar. Maar ook goede wegen en goed geregeld verkeer. Dacht je dat files in Nederland een probleem zijn, hier is het een ware nachtmerrie die grote impact heeft op het werk dat je kunt doen. Buiten de steden is het rustiger, maar daar verhinderd de conditie van de wegen je weer van snel reizen. Het tweede deel van de blog over onze reis.
9 oktober 2012
Nergens goede internet connectie kunnen vinden, vandaar later dan gepland...maar het eerste verslag van de oktoberreis van MAF naar Kenia en Tanzania!
Hoewel we alweer een paar weken terug zijn van onze vakantie lijkt het ons toch leuk om er het een en ander over te schrijven... Tenting, of te wel kamperen met een tent, is onze favoriete manier van vakantie vieren. Natuurlijk kunnen we de luxe van een huisje ook wel waarderen, maar kamperen heeft zo z'n eigen charmes.
De reis ging naar de Okanagan Valley, in British Columbia, de provincie ten westen van ons. Omdat we de 9 uur rijden iets te veel van het goede vonden voor één dag, besloten we om het eerste weekend in Banff te overnachten. Op een mega-camping (Banff is nu eenmaal toeristisch) hadden we een plekje tussen de hoge dennenbomen. Het viel ons weer eens op hoe anders het kamperen er hier aantoe gaat. Elke kampeerplek heeft z'n eigen vuurplaats en er was zelfs gratis brandhout, dus stoken maar! Dat was overigens geen overbodige luxe want 's morgens vroeg en 's avonds laat kwamen we menig mede-kampeerder tegen met muts, sjaal en handschoenen... Het was koud! 's Morgens werden we wakker en overal om ons heen waren de vuurtjes al lekker opgestookt, gezellig! Enige nadeel, alles stinkt naar rook, kleding, haar, wasgoed... Olivia vermaakte zich uitstekend met de eenkoorntjes op deze camping, ze waren haar telkens iets te snel af!
Op maandagmorgen ging de reis verder naar Kelowna, nog z'n 6 uur dus. Het was mooi weer en we verheugden ons op de komende dagen in de Oganagan Valley, dat bekend staat om het mooie weer. Helaas voor ons hadden we wat details over het hoofd gezien bij het boeken van de camping. Wij waren helemaal blij met het feit dat het een camping aan een meer was, met zwemstrandje en we zagen onszelf al helemaal zitten met koelbox en broodjes. Maar terwijl we de bordjes naar de camping volgden, klommen we steeds hoger en hoger. We hoopten natuurlijk dat we aande andere kant van de berg weer naar beneden zouden gaan, maar nee hoor, onze camping lag op een plateau op zo'n 1600 mtr. Het temperatuur verschil wat zo'n 10 graden Celcius met onderaan de berg en je snapt het al... dat zwemstrandje hebben we maar links laten liggen... Het was een camping voor echte buitenmensen en we vielen een beetje uit de toon. Alle overige kampeerders hadden namelijk een quad, een cross motor of een boot bij zich, of alledrie natuurlijk!
's Nachts zakte het kwik gevaarlijk dicht richting het vriespunt en onze winterjassen kwamen zeer goed van pas! Het grappige was dat de kinderen het minste last hadden van de kou, Samuel sliep als een os in de frisse (!) buitenlucht en Olivia heeft nauwelijks geklaagd over kou. Wat een aanpassingsvermogen! Na zo'n vijf nachten hadden wij er wel genoeg van en gelukkig kon de campingbaas begrip opbrengen voor onze situatie. We kregen ons geld terug en verhuisden met ons hele hebben en houwen zo'n 20 km verderop naar een andere camping. Met strand én warme temperaturen...
Na twee weken aanvaarden we uitgerust de terugreis! Wat een geweldig mooi gebied is de Okanagan Valley het en wat geweldig jammer dat Prairie School of Mission Aviation niet in Kelowna staat;) Maar thuiskomen is altijd fijn en wat slaapt je eigen bed dan weer heerlijk!
.jpg)
.jpg)
Een week voor Kerst hoorden we, dat in januari een zeecontainer met hulpgoederen naar Oeganda verscheept zou worden. Daarin konden ook onze spulletjes mee. We zijn per kamer het huis doorgegaan: wat gaat mee? wat blijft hier? wat doen we weg? wat moeten we nog aanschaffen? Stapels dozen zijn ingepakt (onze woonkamer leek wel een labyrint). Marktplaats afgesnuffeld voor teva-sandaaltjes in de maten 24 t/m 32.
Stichting Mission Aviation